ใส่ร้ายพระ

  

   เรื่อง ใส่ร้ายพระ

 

ใส่ร้ายพระ

 

เมื่อตอนที่ไปประเทศอินเดีย   ได้มีโอกาสไปที่เมืองสาวัตถี    วัดพระเชตวันมหาวิหาร  ซึ่งเป็นที่ประทับของพระพุทธเจ้า (คันธกุฎี)  เดี๋ยวนี้ไม่ทราบว่า เขาเรียกว่าเมืองอะไร  หัวหน้าไกด์ได้พาทัวร์ไปทั่วบริเวณวัดส่วนมาก จะมีแต่ก้อนอิฐ ที่สลักหักพัง  แต่พอเป็นที่สังเกตว่าตรงบริเวณนั้น เป็นสถานที่อะไร ทำให้นึกถึงสมัย ที่พระพุทธเจ้ายังมีพระชนม์ชีพอยู่ คงเป็นบริเวณที่มีความสวยสดงดงามน่าดู  ไม่ผิด อะไรกันที่เราเห็นกรุงศรีอยุธยาในขณะนี้  ถ้าไม่ถูกเผาเสียก่อน

 

                ขณะที่ไกด์พาไปที่บริเวณโรงธรรมสภา ซึ่งเป็นสถานที่พระพุทธเจ้า แสดงพระธรรมเทศนาแก่พุทธบริษัททั่วไป    วัดพระเชตวันมหาวิหารแห่งนี้เป็นวัดที่พระพุทธเจ้าทรงจำพรรษานานที่สุด ถึง 14 พรรษา     จึงทำให้มีเรื่องเกิดขึ้นเกี่ยวกับ พระพุทธองค์มากมายในอดีต  เช่นอย่างเรื่อง นางกิญจมาณวิกา   สมัยที่พุทธศาสนา ยังเจริญรุ่งเรืองในชมพูทวีปได้เกิดมีลัทธิต่าง ๆ จนนับไม่ถ้วน

    

                ส่วนมากจะเรียกว่า “เดียรถีย์” หมายถึง      นักบวชภายนอกพระพุทธศาสนาในอินเดียสมัยพุทธกาล    เป็นเรื่องธรรมชาติในเมื่อประเทศใดก็ตามถ้ามีลัทธิหรือศาสนามาก ๆ มักจะมีความอิจฉา ริษยา หรือขัดแย้งกัน  แบ่งเป็นนิกายต่าง ๆ ตามที่มีให้เห็นทั่ว ๆ ไป     แม้แต่ประเทศอัฟกานิสถานยังระเบิดพระพุทธรูปยพระพุทธศาสนา  เนื่องจากพระพุทธเจ้า ทรงมีพวกเทวดาและมนุษย์ทั้งหลายเลื่อมใส ศรัทธาเป็นจำนวนมาก จึงทำให้พวกเดียรถีย์ต้องเสื่อมลาภและสักการะ จึงประชุมกัน คิดหาอุบายกันว่า ทำอย่างไรที่จะทำลายพระพุทธเจ้าได้

               

ในกรุงสาวัตถีมีนางปริพาชิกา     (นักบวชหญิงในอินเดียนอกพระพุทธศาสนา)  ชื่อนางกิญจมาณวิกา  เธอมีรูปร่างสวยงาม มีความเลื่อมใสศรัทธาพวกเดียรถีย์มาก เธอยอมรับอาสาที่จะจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง    โดยมีการวางแผนเป็นอย่างดี  และแล้วแผน “นารีพิฆาต” ก็เริ่มขึ้น     นางพักอยู่ในวิหารของพวกเดียรถีย์  ซึ่งอยู่ใกล้กับวัดพระเชตวันที่พระพุทธเจ้าประทับอยู่

                ตอนค่ำแต่งตัวทำทีถือดอกไม้ ธูป เทียน   มุ่งหน้าสู่วัดพระเชตวัน  เพื่อต้องการเดินสวน ทางกับชาวเมืองที่ไปฟังธรรมที่วัดพระเชตวัน  เมื่อผู้คนถามว่า “เธอจะไปไหน”   นางจะตอบว่า “ธุระอะไรของท่านที่จะต้องรู้ว่าเราจะไปไหนมาไหน” ตอนเช้าตรู่ทำทีว่าออกจากวัด ทำอยู่อย่างนี้ 1-2 เดือน  

 

                เมื่อมีคนถามว่า “เธอพักอยู่ที่ไหน” เธอมักจะตอบว่า “ฉันพักอยู่ในคันธกุฎีเดียวกับพระพุทธเจ้า” ทำให้ผู้คนเริ่ม สงสัยว่า   “เรื่องจริงหรือไม่จริง”   ล่วงไป 3-4 เดือน นางก็เอาห่อผ้ามาพันท้องทำเหมือนหญิงมีครรภ์  พอล่วงไป 8-9 เดือน     นางก็เอาผ้าผูกไม้กลมไว้ที่หน้าท้องห่มผ้าทับข้างบน

 

                ขณะที่พระพุทธเจ้าประทับนั่งบนธรรมาสน์แสดงธรรมเทศนา   ใน ตอนเย็น  พอนางได้โอกาสในขณะที่ผู้คนนั่งฟังพระธรรมเทศนาอยู่ที่โรงธรรมสภาอยู่ นั้น  นางก็เข้าไปท่ามกลางผู้คนยืนตรงพระพักตร์ของพระพุทธองค์      ชี้นิ้วกล่าวว่า “พระมหาสมณะรูปนี้ดีแต่แสดงธรรมสั่งสอนผู้อื่น      แต่ไม่เคยเหลียวแลเรื่องลูกใน

ครรภ์เลยแม้แต่น้อย” เมื่อพระพุทธองค์ทรงเห็นเหตุการณ์ดังนั้นจึงตรัสว่า “น้องหญิง เรื่องที่เธอพูดวันนี้จริงหรือไม่จริง   มีเราสองคนเท่านั้นที่จะรู้ได้”   ขณะที่นางกำลังด่า พระพุทธองค์อยู่นั้น 

 

                เทพบุตรได้แปลงเป็นหนู  กัดเชือกที่นางผูกท่อนไม้กลมไว้   ลมก็ พัดเวิกผ้าห่มขึ้น  ท่อนไม้ก็ผลัดตกลงบนหลังเท้าของนางทั้ง 2 จนแตก      เมื่อผู้คนเห็นดังนั้น  จึงด่านางว่า “นางเสนียดจัญไรมาด่าพระพุทธเจ้า”  จึงพากันถ่มน้ำลายลงบนศีรษะ  บางคนก็ขว้างด้วยท่อนไม้และก้อนอิฐ   จับนางฉุดกระชากลากออกจากวัด พระเชตวันไป  พอนางเดินออกจากวัดระยะห่างไกลจนพ้นพระเนตร (ลับตา)    นางกิญจมาณวิกาก็ถูกแผ่นดินสูบไปเกิดในนรกอเวจี

 

                ท่านทั้งหลายเห็นโทษหรือยังว่า  “การให้ร้ายป้ายสีบุคคลอื่น   ก็มี โทษหนักอยู่แล้ว แต่ถ้าเป็นการ “ใส่ร้ายพระพุทธเจ้า” แม้แต่แผ่นดินใหญ่ยังรับไม่ได้ เขาเรียกว่า “คนหนักแผ่นดิน” การที่นางกิญจมาณวิกาถูกแผ่นดินสูบในครั้งนี้ ก็เนื่องมาจากความอิจฉาริษยาพระพุทธเจ้าของพวกเดียรถีย์นั่นเอง  ถ้าจะเปรียบเทียบ พระพุทธเจ้ากับพวกเดียรถีย์นี้  พระพุทธองค์ตรัสว่า  “ติตฺถิยา   สุริยุคฺคมเน ขชฺโชปนกสทิสา  อเหสุ  หตลาภสกฺการา”    แปลว่า เหล่าเดียรถีย์ได้เป็นผู้เสื่อมลาภสักการะ  ดังแสงหิ่งห้อยในเวลาดวงอาทิตย์ขึ้น”