ตายเพราะปาก

 

 

   

“ตายเพราะปาก”

 

               เรื่องมีอยู่ว่า  ในสมัยอดีตกาลนานมาแล้ว มี  “เต่า”  ตัวหนึ่ง อาศัยอยู่ในสระแห่งหนึ่ง ในป่าหิมวันตประเทศ (ภูเขาอยู่แถบทิศเหนือของอินเดีย) 

มีลูก  “หงส์”  อยู่สองตัว  เที่ยวหากินอยู่บริเวณนั้น  ซึ่งมีความคุ้นเคย เป็นเพื่อนที่สนิทสนมกันเป็นอย่างดี  อาจเรียกได้ว่าเป็นเพื่อนตายก็ไม่ผิดนัก  อยู่มา

วันหนึ่ง  หงส์  จึงเอ่ยถามเต่าว่า  “เพื่อนเอ๋ย  สถานที่ที่พวกเราอาศัยอยู่  เป็นถ้ำทอง อยู่บนภูเขาจิตตกูฎ  มีป่าไม้ ธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์น่ารื่นรมย์ยิ่งนัก 

ท่านอยากจะไปอยู่กับพวกเราไหม?  เต่า คิดอยู่สักครู่หนึ่ง  จึงได้ถามว่า  “ฉันจะไปได้อย่างไร  ปีกฉันก็ไม่มี  บินก็ไม่ได้ ”  หงส์จึงตอบว่า  “ไม่ยากหรอก

เพื่อนรัก เรื่องนี้ไม่มีปัญหา ง่ายนิดเดียว เพียงแต่ท่านต้องระวัง  “ปาก”  ตัวเองไว้ให้ดีก็แล้วกัน  เต่าได้ยินดังนั้น ก็รีบตอบตกลงทันที  และแล้วหงส์จึงได้

ให้เต่าคาบท่อนไม้ท่อนหนึ่งอยู่ระหว่างกลาง  ส่วนหงส์ทั้งสอง คาบที่ปลายท่อนไม้นั้นตัวละข้าง  แล้วก็บินขึ้นสู่อากาศทันที  โดยมิได้ชักช้า  ขณะที่เต่า

และหงส์เหาะผ่านหมู่บ้านอยู่นั้น  พวกเด็ก ๆ เห็นก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้  ซึ่งไม่เคยพบเห็นปรากฏการณ์แบบนี้ที่ไหนมาก่อน  พากันแสดงอาการแตกตื่น

ชี้ไม้ชี้มือ  วิพากวิจารณ์ไปต่าง ๆ นานา ว่า  “ พวกเรา มาดูเตาเหาะได้ เร็ว ๆ เร็ว ๆ “  เต่าได้ยินดังนั้น  ก็โกรธมาก ลืมนึกไปว่า ขณะนี้ ตนเองกำลังใช้ปาก

คาบท่อนไม้อยู่  จึงด่าพวกเด็ก ๆ ไปว่า    “ ฉันเหาะได้   ไม่ได้  มันก็เป็นเรื่องของฉัน  แล้วมันไปหนักกระบานของพวกแกด้วยหรือ?  อ้ายพวกเด็กเปรต

ชาติชั่ว ”  พอสิ้นคำ เต่าก็หลุดร่วงลงจากท่อนไม้กลางอากาศ  ที่ตนคาบอยู่  ตกลงมากระแทกกับพื้นดิน  ร่างกายแตกเป็นเสี่ยง ๆ นี้แหละ ท่านทั้งหลาย

  การที่เต่าตายในครั้งนี้ ก็เพราะ “ปากของตัวเองแท้ ๆ “  หรือท่านผู้ใด อยากจะเป็นเหมือนเต่าในเรื่องนี้  ก็ขอเชิญได้ตามสบายเถิด  ไม่มีใครเขาห้ามหรอก

                พระพุทธองค์ ท่านตรัสไว้ว่า  “ สัตว์โลก ย่อมเป็นไปตามกรรม”  ใครทำกรรมอันใดไว้  ก็จงก้มหน้า ก้มตา รับกรรมที่ตอบสนองกันต่อไป  เดี๋ยว

จะหาว่าไม่เตือนก็แล้วกัน  ใครทำดีก็ได้ดี  ทำชั่วก็ได้ชั่ว  นี้คือ คำสั่งสอนของพระพุทธองค์  อันเป็น  “สัจจธรรม”  ที่พิสูจน์ได้เสมอ ท่านว่า จริงไหม?