เรื่องความอดทน

   คนที่ไม่มีความอดทน มักทำอะไรไม่ค่อยจะสำเร็จในชีวิต

ความอดทน

 

คนที่ไม่มีความ “อดทน”  มักทำอะไรไม่ค่อยจะสำเร็จในชีวิต  ไม่ว่าเราจะประกอบกิจการใด ๆ ต้องใช้ความอดทนเป็นอย่างมาก   เพราะว่าความอดทนเป็นตบะอย่างยิ่ง  (ขันตี  ปะระมัง  ตะโป  ตีติกขา)  มนุษย์เกิดมาในโลกนี้  ล้วนมีแต่แบกเอาความทุกข์ด้วยกันทั้งนั้น

 

            แม้แต่การจะสร้าง  “ความดี”  ก็ตาม  ย่อมมีอุปสรรคและปัญหาอยู่รอบด้าน  เพราะว่ามนุษย์ในโลกกลม ๆ ใบนี้  ย่อมมีวิถีชีวิตแตกต่างกันไป  พระพุทธองค์ตรัสไว้ในเรื่องนี้ระหว่างคนมีศีล กับ คนทุศีลนั้น  คนทุศีลมีมากกว่าคนมีศีล  เพราะฉะนั้น เราจะทำอะไรก็ตาม  ถึงแม้ว่าสิ่งนั้นจะเป็นความดีมากมายก่ายกอง  ต้องใช้ความอดทน  ถ้าไม่มีความอดทนแล้ว  ทำความดีไม่สำเร็จจะมีอุปสรรครอบด้าน  ความดีนั้น ท่านเปรียบเสมือน “ไม้จันทน์”  ไม้จันทร์นั้นถึงแม้มันจะแห้งไปแล้ว  แต่กลิ่นของไม้จันทน์ก็ไม่ได้เหือดหายไปกับความแห้งของแก่นจันทน์นั้นด้วยเลย  ยังคงความหอมอยู่ตลอดเวลา และความหอมของแก่นจันทน์นั้นแปลกกว่าความหอมของสิ่งอื่น ๆ คือ แก่นจันทน์นี้  เรายิ่งเอามาตำ เอามาถลกเอามาสับมาขึ้นเท่าไร   กลิ่นหอมของแก่นจันทน์ก็ยิ่งขจรขจายมากขึ้นเท่านั้น

 

            ท่านเปรียบว่า  ความดีของคน คนใดก็ตามที่ประกอบความดี  ทำความดีด้วยความบริสุทธิ์ใจด้วยเจตนาที่สุจริต  แม้จะมีใครกล่าวร้าย  ใส่ร้ายว่าไม่ดีอย่างใดอย่างหนึ่ง  ด้วยจิตที่ไม่บริสุทธิ์ ด้วยการโจมตี  ด้วยการเขียน  ด้วยการพูด  การนินทาว่าร้ายก็ตาม  ความดีก็ไม่หมดไป  ยิ่งถูกโจมตีมากเท่าไร  ความดีก็ยิ่งฟุ้งกระจายมากขึ้นเท่านั้น  ไม่มีคนดีที่ไหน ๆ ที่ไม่ถูกโจมตี  แม้แต่พระพุทธองค์ก็ยังหลีกหนีไม่พ้น

 

            หลักของการประกอบความดีมีอยู่  ๓  อย่าง คือ

            ๑)        กายกรรม                       (กาย)

            ๒)        วจีกรรม                         (ปาก)

            ๓)        มโนกรรม                       (ใจ)

 

            คนเรามีกาย  มีมือ มีเท้าสำหรับทำกิจการต่าง ๆ  เราใช้กายให้เป็นประโยชน์  ใช้กายไปในทางสุจริต  ไม่ใช้กายในทางทุจริต  ใช้กายให้เป็นประโยชน์  ไม่ใช้กายไปประหัดประหารคนอื่น

            คนเรามีวาจา  หรือปากไว้พูดแต่สิ่งที่ดีงาม  เราใช้คำพูดที่เป็นประโยชน์  ที่เป็นคำสัตย์ คำจริง  ไม่พูดหลอกลวง ไม่พูดให้ร้ายป้ายสีคนอื่น  ไม่พูดให้แตกความสามัคคีในหมู่คณะ

            เรามีจิตสำนึกในเรื่องราวต่าง ๆ  เราควรจะคิดแต่เรื่องดี ๆ เราไม่คิดในเรื่องที่เป็นอกุศลจิต  ไม่คิดเบียดเบียนคนอื่น  ไม่อิจฉาริษยาคนอื่น ไม่ใช้ความคิดเห็นที่ผิด ๆ

            ถ้าเราใช้หลักธรรมทั้ง ๓ ประการที่กล่าวมาแล้วนั้นไปในทางที่ดีแล้ว  ความสุข ความสามัคคีก็จะเกิดขึ้นแก่ชีวิตของเรา

 

                        ถ้าเราทำดีกับคนอื่น              ความดีก็เพิ่มขึ้น

                            ถ้าเราพูดดีกับคนอื่น              ความดีก็เพิ่มขึ้น

                        ถ้าเราคิดดีกับคนอื่น              ความดีก็เพิ่มขึ้น

 

            ฉะนั้น  คนที่ฉลาดหรือบัณฑิต  เขาจะใช้หลักธรรม ๓ ประการนี้ในทางที่ดี  เว้นไว้แต่คนพาลหรือคนโง่ ๆ เท่านั้นที่ใช้ในทางที่ผิด ๆ  ซึ่งมีแต่จะทำลายคุณสมบัติที่มีอยู่ในตัวเองหมดไป